Posts tonen met het label VS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label VS. Alle posts tonen

dinsdag 7 mei 2013

Buitenaards bezoek - feit of fictie?

 
Ons melkwegstelsel bevat ongeveer 200 miljard sterren. Onderzoek door satellieten zoals NASA’s Kepler Space Observatory heeft uitgewezen dat heel veel sterren door planeten worden omgeven. Er worden zelfs steeds meer sterren ontdekt waar aardachtige planeten omheen draaien. De kans is dan ook levensgroot dat op verschillende planeten leven is ontstaan dat zich gedurende lange tijd heeft kunnen ontwikkelen. Om die reden gaan de meeste sterrenkundigen er van uit dat we vroeg of laat andere beschavingen zullen ontmoeten, ofwel doordat we op afstand signalen met hen kunnen uitwisselen, ofwel doordat we contact zullen leggen met hun ruimteschepen. Niet voor niets werden de beide Voyagers, die in de zeventiger en tachtiger jaren de reuzenplaneten aan de rand van ons zonnestelsel fotografeerden, uitgerust met een plaquette waarop de positie van de aarde wordt aangegeven. Men hoopt dat ooit een andere beschaving die ruimteschepen zal bergen en dan contact met ons zal opnemen. Maar een heel andere vraag is of we dat buitenaardse leven niet té ver zoeken. Er bestaan immers al heel lang verslagen van ooggetuigen die ufo’s hebben gezien. Wat moeten we daarvan denken? Is ET de aarde aan het bespioneren? Wie zijn ze en waar komen ze vandaan?
Een boek waarin diep op deze vragen wordt ingegaan, is “Ufo’s bestaan gewoon – een wetenschappelijke visie” van Dr. ir. Coen Vermeeren. Hij studeerde Lucht- en Ruimtevaarttechniek aan de T.U. Delft en is daar hoofd van Studium Generale. Zijn boek, dat in maart dit jaar verscheen, bevat een indrukwekkende reeks documenten  en ooggetuigenverslagen van ufo-waarnemingen, niet alleen van piloten, onderzoekers en luchtmachtofficieren, maar ook van astronauten, waaronder maanreizigers als Buzz Aldrin – de tweede man op de maan – en Edgar Mitchell, de piloot van de maanlander tijdens de vlucht van de Apollo-14. Uit al die verslagen komt het beeld naar voren dat ufo’s ruimteschepen zijn van andere planeten waar men over een veel geavanceerdere techniek beschikt dan op aarde. Zo zijn ze in staat om enorm snel te accelereren, tijdens hun vlucht rechte hoeken te maken, en zelfs om plotseling te verschijnen en weer te verdwijnen, alsof ze opduiken uit een opening in het ruimte-tijd continuüm.

Onderzoekers uit de V.S. melden dat ze een bijzondere interesse tonen in nucleaire installaties, vooral in opslagplaatsen van kernraketten. Enkele malen zijn kernkoppen onklaar geraakt nadat er een ufo boven een nucleaire basis was waargenomen. Toeval? Feit is in elk geval dat er vaak elektromagnetische storingen optreden als er ufo’s worden waargenomen. In de V.S. heeft men daar ervaring mee. Tijdens ‘ufo-golven’ valt vaak het elektriciteitsnet uit. Hele delen van de V.S. lagen in de zestiger en zeventiger jaren soms plat als het land weer eens door ET werd geteisterd.
Inmiddels zijn er al zó veel foto’s, films en verslagen van ufo-waarnemingen beschikbaar, dat het heel moeilijk is om dit verschijnsel nog langer als verzinsel af te doen. Ze zijn er, onmiskenbaar, en in veel gevallen gaat het wel degelijk om fysieke objecten die ook op radarbeelden zijn te zien. De manier waarop ze in ons luchtruim en ook daarbuiten manoeuvreren doet vermoeden dat ze door buitenaardse piloten worden bemand of op afstand worden bestuurd. Dat het hier om meer dan een fata morgana gaat, wordt bewezen doordat bijna alle Amerikaanse presidenten van na W.O. II interesse in dit onderwerp hebben getoond. Ze hebben bij instanties zoals de CIA en de NSA navraag gedaan naar relevante informatie die hierover beschikbaar was. Tot hun verbazing werden ze allemaal afgescheept. Blijkbaar is sommige kennis zo geheim dat zelfs Amerikaanse presidenten geen toegang hebben tot deze archieven. Er bestaan documenten die dat aantonen.

Het ufo-verschijnsel is in de V.S. altijd met veel geheimzinnigheid omgeven. Voor Vermeeren was er daarom alle reden om uitgebreid aandacht te besteden aan de ‘cover up’ die kort na W.O. II begon en tot op de dag van vandaag voortduurt. Wat weet de Amerikaanse overheid van ufo’s en hun voortstuwingstechniek? Zijn er al contacten gelegd, en zo ja, met welk doel? Het deel van “Ufo’s bestaan gewoon” dat die contacten beschrijft is het meest speculatief. Geen wonder als je bedenkt dat de verhalen daarover bijna allemaal afkomstig zijn van mensen die rapporteren uit de tweede of derde hand. Eén persoon, die bij de NASA heeft gewerkt, beweert zelfs dat de Amerikaanse autoriteiten op de hoogte zijn van het bestaan van 57 buitenaardse  beschavingen.
Het is niet duidelijk wat zulke uitspraken waard zijn. Duidelijk is in elk geval wel dat Vermeeren in zijn 200 pagina’s tellende boek een helder en goed gedocumenteerd overzicht geeft van de belangrijkste informatie die op dit moment over ufo’s voorhanden is. De antwoorden die hij formuleert op de vraag waarom de kennis hierover vooral in de V.S. zo lang onder de pet is gehouden, vind ik geloofwaardig. In de periode van de koude oorlog wilde men voorkomen dat er paniek uitbrak omdat ufo’s konden worden aangezien voor geheime wapens van het Oostblok. Ook was men bang dat het grote publiek niet bestand was tegen het idee dat er beschavingen bestaan die veruit superieur zijn aan de onze en stoeien met afstanden die onze ruimteschepen nog in geen duizend jaar kunnen afleggen. Ik denk dat die angst in onze tijd volkomen ongegrond is. Boeken als die van Vermeeren laten zien dat deze civilisaties geen kwade bedoelingen hebben. Als ze dezelfde instelling hadden als wij, waren we waarschijnlijk al lang gedecimeerd, net als de Maya’s en de Azteken in de tijd van de conquistadores. Dat had trouwens wel een onschatbaar voordeel: iedereen was dan van het bestaan van ET overtuigd.

zaterdag 10 september 2011

Nain ielèven


11 september 2001, 14.40 uur. Vandaag is mijn vrouw jarig. We hebben besloten met onze nog jonge kinderen en met het bezoek naar de MacDonald’s te gaan. Vlak voordat we vertrekken loop ik nog even naar mijn kamer om mijn mails te checken. Terwijl ik achter de computer zit is het net alsof er aan mijn linkerbeen wordt getrokken. Zit er misschien een kat onder mijn bureau? Ik kijk eronder, maar zie niets ongewoons. Daarop loop ik naar beneden en pak de autosleutels. We gaan! Met opgetogen gezichtjes stappen onze kinderen in, het feest kan beginnen. Mijn schoonzus en haar zoontje volgen ons in een tweede wagen. 

15.30 uur. De kinderen hebben hun Happy Meals naar binnen gewerkt, de plastic cadeautjes zitten bij mijn vrouw in de tas. Omdat het erg zacht is buiten – de Amerikanen zouden het hebben over een Indian summer - zijn we naar het terras gegaan. Er staan een paar speeltoestellen: een felgekleurde glijbaan met allerlei slurven eraan, een klimrek en een paar schommels. De kinderen doen hun schoenen uit. Joelend en schaterend zitten ze elkaar in de glijbaan achterna.
16.00 uur. Mijn neefje heeft het in zijn broek gedaan, de glijbaan ziet er vreselijk uit. Mijn vrouw gaat naar binnen en vraagt een ober of we Spic & Span, een emmer water en een borstel mogen hebben om de rommel op te ruimen. De ober reageert begripvol: “Geen nood, mevrouw, wij maken het wel schoon”. Hij pakt een stuk papier en plakt dat op het glijbaanhuisje. “Wegens hygiënische omstandigheden gesloten”, staat er stijfjes op. We grijnzen erom en filmen het stuk papier met die tekst.
16.15 uur. Het is opvallend stil in de MacDonald’s. Vreemd. Rond deze tijd komen meestal bezoekers binnen die na hun werk een Big Mac komen halen. De jongens en meisjes achter de balie praten op gedempte toon tegen elkaar, maar we kunnen hen niet verstaan. We drinken nog een kop koffie, de kinderen krijgen een ijsje met een verrassing. Daarna rijden we doodgemoedereerd terug naar huis.
20.00 uur. Het verjaardagsbezoek is weg. Ik zet de t.v. aan en schrik. We zien vliegtuigen die de Twin Towers binnenvliegen. Ook laat men beelden zien van het Pentagon. Een deel ervan is weggeslagen door een Boeing die zich op volle snelheid in het gebouw heeft geboord. Een vierde toestel is gekaapt en gecrasht. Amerika is in oorlog, klinkt het overal.
23.30 uur. Politici en commentatoren vragen zich af wie er achter deze aanslagen zit. Eén ding is duidelijk: het antwoord zal vernietigend zijn, dit moet worden gewroken. Mijn vrouw ligt al in bed, ik blijf gefascineerd kijken. Een paar schalen met borrelnootjes, chips en blokjes kaas staan nog op tafel. Gedachteloos doe ik af en toe een greep in de schaaltjes. Vreemd: terwijl er een soort wereldoorlog uitbrak zaten we vanmiddag bij de MacDonald’s. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Stel je voor dat de wereld was vergaan terwijl we aan de Big Mac zaten. Absurd gewoon. Ik schakel over op CNN

12 september 02.00 uur. De t.v. heb ik uitgedaan. Hoewel het me anders niet zo stoort – je raakt aan die gelikte filmpjes gewend – erger ik me aan de reclame voor Mitsubishi, Rolex en whisky. Zelfs als er een grote komeet op de V.S. zou inslaan waardoor miljoenen mensen levend zouden verbranden, zou CNN tot de laatste minuut reclame blijven uitzenden. Als een paar buitenaardse bobo’s in een UFO voor het Witte Huis zouden landen om officieel kennis te maken met de Amerikaanse president, zou de rechtstreekse uitzending daarvan voor dat gejengel worden onderbroken.
Ik loop naar de keuken en zet de lege schalen, de bordjes en de gebakvorkjes in de afwasmachine. Morgen moet ik er weer vroeg uit. Erg gerust ben ik niet door wat ik gezien heb. En opeens herinner ik me het voorval van die middag, toen ik eventjes achter de computer zat: er werd zomaar aan mijn been getrokken. Zouden andere mensen dat nu ook hebben als er iets gebeurt waardoor de wereld op slag verandert? Ben ik paranormaal geworden? Wat staat ons nog te wachten? Ik gaap, doe de lichten in de kamer uit en loop naar boven.
Vlak voordat ik in slaap val speelt er steeds één zinnetje door mijn hoofd: ”Het antwoord zal vernietigend zijn, hierna is de wereld nooit meer dezelfde”.

zondag 17 oktober 2010

Dodencel, Houston, 1984

Electriserend vlamt de stilte
tegen vier muren op

herinneringen cirkelen
rond het lamplicht

angst en blinde hoop
geselen elkander voort

deze nacht houdt hij
over zichzelf gericht

hij pleit voor en tegen,
keert rollen om en om

verzint vluchtwegen
voor de dageraad

maar er is geen omkomen aan
CBS verslaat straks life

hoe hij siddert, het besterft
onder dit oog van de naald.

Miljoenen schakelen in
oog om oog om één

natriumlampen flitsen
koudvuur vlamt

in deze oneindige keten
is hij de zwakste schakel,
natuurlijk:

the silent majority
heeft altijd gelijk.

God, bless America!