Nain ielèven

11 september 2001, 14.40 uur. Vandaag is mijn vrouw jarig. We hebben besloten met onze nog jonge kinderen en met het bezoek naar de MacDonald’s te gaan. Vlak voordat we vertrekken loop ik nog even naar mijn kamer om mijn mails te checken. Terwijl ik achter de computer zit is het net alsof er aan mijn linkerbeen wordt getrokken. Zit er misschien een kat onder mijn bureau? Ik kijk eronder, maar zie niets ongewoons. Daarop loop ik naar beneden en pak de autosleutels. We gaan! Met opgetogen gezichtjes stappen onze kinderen in, het feest kan beginnen. Mijn schoonzus en haar zoontje volgen ons in een tweede wagen. 

15.30 uur. De kinderen hebben hun Happy Meals naar binnen gewerkt, de plastic cadeautjes zitten bij mijn vrouw in de tas. Omdat het erg zacht is buiten – de Amerikanen zouden het hebben over een Indian summer - zijn we naar het terras gegaan. Er staan een paar speeltoestellen: een felgekleurde glijbaan met allerlei slurven eraan, een klimrek en een paar schommels. De kinderen doen hun schoenen uit. Joelend en schaterend zitten ze elkaar in de glijbaan achterna.

16.00 uur. Mijn neefje heeft het in zijn broek gedaan, de glijbaan ziet er vreselijk uit. Mijn vrouw gaat naar binnen en vraagt een ober of we Spic & Span, een emmer water en een borstel mogen hebben om de rommel op te ruimen. De ober reageert begripvol: “Geen nood, mevrouw, wij maken het wel schoon”. Hij pakt een stuk papier en plakt dat op het glijbaanhuisje. “Wegens hygiënische omstandigheden gesloten”, staat er stijfjes op. We grijnzen erom en filmen het stuk papier met die tekst.

16.15 uur. Het is opvallend stil in de MacDonald’s. Vreemd. Rond deze tijd komen meestal bezoekers binnen die na hun werk een Big Mac komen halen. De jongens en meisjes achter de balie praten op gedempte toon tegen elkaar, maar we kunnen hen niet verstaan. We drinken nog een kop koffie, de kinderen krijgen een ijsje met een verrassing. Daarna rijden we doodgemoedereerd terug naar huis.

20.00 uur. Het verjaardagsbezoek is weg. Ik zet de t.v. aan en schrik. We zien vliegtuigen die de Twin Towers binnenvliegen. Ook laat men beelden zien van het Pentagon. Een deel ervan is weggeslagen door een Boeing die zich op volle snelheid in het gebouw heeft geboord. Een vierde toestel is gekaapt en gecrasht. Amerika is in oorlog, klinkt het overal.

23.30 uur. Politici en commentatoren vragen zich af wie er achter deze aanslagen zit. Eén ding is duidelijk: het antwoord zal vernietigend zijn, dit moet worden gewroken. Mijn vrouw ligt al in bed, ik blijf gefascineerd kijken. Een paar schalen met borrelnootjes, chips en blokjes kaas staan nog op tafel. Gedachteloos doe ik af en toe een greep in de schaaltjes. Vreemd: terwijl er een soort wereldoorlog uitbrak zaten we vanmiddag bij de MacDonald’s. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Stel je voor dat de wereld was vergaan terwijl we aan de Big Mac zaten. Absurd gewoon. Ik schakel over op CNN

12 september 02.00 uur. De t.v. heb ik uitgedaan. Hoewel het me anders niet zo stoort – je raakt aan die gelikte filmpjes gewend – erger ik me aan de reclame voor Mitsubishi, Rolex en whisky. Zelfs als er een grote komeet op de V.S. zou inslaan waardoor miljoenen mensen levend zouden verbranden, zou CNN tot de laatste minuut reclame blijven uitzenden. Als een paar buitenaardse bobo’s in een UFO voor het Witte Huis zouden landen om officieel kennis te maken met de Amerikaanse president, zou de rechtstreekse uitzending daarvan voor dat gejengel worden onderbroken.

Ik loop naar de keuken en zet de lege schalen, de bordjes en de gebakvorkjes in de afwasmachine. Morgen moet ik er weer vroeg uit. Erg gerust ben ik niet door wat ik gezien heb. En opeens herinner ik me het voorval van die middag, toen ik eventjes achter de computer zat: er werd zomaar aan mijn been getrokken. Zouden andere mensen dat nu ook hebben als er iets gebeurt waardoor de wereld op slag verandert? Ben ik paranormaal geworden? Wat staat ons nog te wachten? Ik gaap, doe de lichten in de kamer uit en loop naar boven.

Vlak voordat ik in slaap val speelt er steeds één zinnetje door mijn hoofd: ”Het antwoord zal vernietigend zijn, hierna is de wereld nooit meer dezelfde”.

Engelsen, de aliens van Europa

Engelse aristocraten tijdens een gezellig uitje.

 

 

Tegenwoordig stuurt de NASA gecodeerde boodschappen het heelal in en speurt daarna met radiotelescopen de sterrenhemel af in de hoop dat een intelligente alien bereid is om ons even een berichtje terug te sturen. Een soort ingezonden brievensysteem dus, waarbij het vanwege de enorme afstanden wel een paar miljoen jaar kan duren voordat je antwoord krijgt. Gelukkig reageren de redacties van de meeste websites een stuk sneller.   

Toch bestaat er een veel eenvoudiger methode om signalen van aliens te onderscheppen. Daarvoor hoef je alleen maar een radio of t.v. aan te zetten. Morrel vervolgens net zo lang aan de knoppen totdat je signalen opvangt van de BBC. Gefeliciteerd! Aliens wonen namelijk bijna in onze achtertuin. Je kunt ze zelfs opzoeken, fotograferen en filmen. Daarvoor hoef je alleen maar de Noordzee over te steken. Leuker kunnen we het niet maken.  

Engelsen zijn namelijk niet een beetje vreemd, Engelsen zijn héél vreemd. Ze rijden links. Dat is gevaarlijk, maar ze gaan er toch stug mee door. Ze betalen er niet met Euro’s, zoals in de meeste Europese landen, nee, ze rekenen er af in Ponden. Als je als continentaal in een Engels hotel overnacht, kun je je laptop alleen aansluiten op het stopcontact als je een adapter gebruikt. In de Engelse stopcontacten zitten nl. drie gaatjes in plaats van twee. Ook dat is vreemd. Maar het is nog wel overkomelijk, net zoals het feit dat je bij aankomst of vertrek doodleuk door de douane wordt gecontroleerd. Deze dienaren der wet staan zelfs schaamteloos met hun smoezelige handen in je kofferbak te graaien, zoals mij laatst overkwam. Geen punt, het Verenigd Koninkrijk is geen Schengenland. Desnoods kunnen ze je daarom dwingen om in je blote kont te gaan staan en je bilspleet te laten betasten. Ze hebben toch het recht om te controleren of je wel een terrorist bent? Nou dan!

Veel erger is een ander trekje van onze westerburen. Engeland heeft een echte klassenmaatschappij. Aan de rand van elk dorp of onnozel stadje staan wel een paar kastelen en rustieke landhuizen. Daarin heeft een stelletje aristocraten zich nuffig teruggetrokken. Ze wieden het onkruid in hun parkjes, houden nieuwsgierigen en proleten graag op afstand en hebben onduidelijke baantjes waar ze héél veel geld mee verdienen. Hun leven wordt nog veraangenaamd door het zalige besef dat er een heel leger armoedzaaiers bestaat. Schorriemorrie is dat in hun ogen, werkvolk voor hun fabrieken, loonslaven met kapotte gezinnen waarin jongelui met honkbalknuppels en baseballpetjes de dienst uitmaken. Aanpakken die hap, in Dickens’ tijd wisten ze er wel raad mee!

Gelukkig is er tegenwoordig een regering waar elke rechtgeaarde Conservatief zijn vingers bij af kan likken. Sinds vorig jaar is David Cameron de premier van het Verenigd Koninkrijk. En als Conservatief heeft hij het mes gezet in allerlei voorzieningen voor jongeren. Weg ermee, stop dat misselijk makende theedrinken! Op buurt- en clubhuizen, projecten om jongeren aan het werk te helpen en sociale voorzieningen werd naar hartelust gekort. Het wieden van onkruid is immers een aristocratische gewoonte. En wie kan tegenspreken dat er af en toe ook danig moet worden gesnoeid in het netwerk van sociale voorzieningen?  Verschil moet er zijn. Daarom heeft die schat van een Cameron de paupers, de bewoners van de slums, de duimschroeven aangedraaid.

Het bikkelharde onderdrukken van minderheden en allerlei randgroepen is een typisch Engelse gewoonte. De Schotten en de Ieren kunnen erover meepraten. Ze mogen zelfs blij zijn dat ze ondanks de Engelse furie nog bestaan. Uit dankbaarheid hebben de Ieren zich los weten te worstelen uit de Engelse wurggreep en is bijna de helft van de sympathieke Schotten voor onafhankelijkheid. Maar dat terzijde.

Dat Engelsen de aliens van Europa zijn werd mij deze week pas goed duidelijk. David Cameron werd jarenlang geadviseerd door riooljournalisten die er geen been in zagen om de mobieltjes van parlementsleden en zelfs van vermoorde tienermeisjes te hacken. Met het schaamrood op de kaken moest hij later toegeven dat ze toch echt te ver waren gegaan, die spin doctors van hem.

Dat let hem echter niet om nu te pleiten voor het plat leggen van sociale media als er kans is op rellen. Sociale media worden vaak gebruikt om demonstraties te organiseren. Ze kunnen ook worden ingezet om relletjes op touw te zetten. Dat gebeurde vorige week in Londen en andere Engelse steden. Wat is er dan slimmer om gewoon de stekker uit die netwerken te trekken als etterbakjes de ruiten van de buurtsuper inslaan? Op die manier kun je relletjes een tijdje intomen. Bovendien kun je zulke maatregelen probleemloos oprekken. Altijd handig.

Ik stop nu maar met dit stukje. Mijn computer begint nl. vreemd te doen. Ik krijg steeds foutmeldingen en ook verschijnen er nu waarschuwende berichten op mijn scherm. “Access denied”, floepte zonet in beeld. Daarom brei ik er nu maar snel een einde aan. Vòòrdat de Engelsen mij te grazen hebben genomen. U bent gewaarschuwd!